Samodzielność dziecka
Tendencja ta przejawia się w takich czynnościach, jak np. odpędzanie młodych czy niewpuszczanie ich do gniazda. W rodzaju ludzkim taką tendencję do emancypowania się spotykamy wyraźniej u dorastających dzieci w stosunku do rodziców. Wchodzą tu w grę zjawiska znane dobrze psychologii rozwojowej. Początek okresu dojrzewania bywa nazywany niekiedy także "okresem przekory" ze względu na występujące wtedy objawy opozycji w stosunku do starszych. Przekora ta jest wyrazem dążenia do uniezależnienia się od autorytetu starszych, i zapewnienia sobie swobody postępowania według własnej woli. Dążenie do samodzielności obejmuje również stosunek do rodziców. Zjawia się wtedy niechęć do słuchania czyichkolwiek rozkazów i tendencja do przeciwstawiania własnej opinii opiniom osób drugich. To pogłębiające się wraz z postępem dorastania uniezależnienie się od starszych w ogóle, a od rodziców w szczególności, znajduje ważną podstawę nie tylko w uświadamianiu się indywidualności własnej i jej swoistych potrzeb i dążeń, lecz także w rosnącej zdolności poznawania i oceny psychiki innych osób i to także osób dojrzałych. Rozwiewają się wskutek tego często resztki nimbu, którym bywają otaczane postacie rodziców w oczach dorastających dzieci i zaciera się dzielący ich dystans. Dojrzewanie w sferze płciowej skłania do szukania obiektu afektu poza kołem rodziny i uwolnienia się przez to jeszcze bardziej od jej wpływów.
Podobne strony: Jastarnia agregaty hydrauliczne Meble dziecięce Wychowanie rodzinne i nie tylko.